Dag 20 | Met de bus naar León | 12 mei 2025

12 mei Caminodag 20

Vandaag rustdag 1 van 2, omdat het gewoon niet gaat met mijn been. Gisteren heb ik besloten dat ik een hotel ga boeken in León en dat ik met de bus daar naartoe ga.

Dat is namelijk eigenlijk de enige optie. Ik had namelijk nog wel één nacht in het hostel van afgelopen nacht mogen blijven. Maar dan zit ik morgen hier alsnog in the middle of nowhere, want dat zit buiten een minidorpje.

Een soort dood dorpje waar niets is, geen supermarkt en geen pharmacie. En dan gaat hier maar drie keer per week een bus. Op maandag, woensdag en vrijdag om half tien en that’s it. En dan klagen we in Nederland over het openbaar vervoer.

Maar goed, vanochtend ben ik rustig opgestaan en heb geprobeerd een ontbijtje te eten bij het hostel. Maar het brood was zo droog dat ik me daar ongeveer in verslikte. Daarna samen met Sally richting een dorpje gelopen waar we vlakbij zitten. En daar ben ik een barretje ingedoken om nog even te wachten totdat de bus aan zou komen.

En dat voelde wel vreemd, want dit is alles wat ik niet wilde. Ik wilde niet met de bus, ik wilde elke kilometer zelf lopen. Maar dit is wel momenteel gewoon de enige optie die ik kan doen. Ik denk dat ik echt twee dagen rust nodig heb en dat ik er dan wel weer rustig wat kan lopen.

In het barretje heb ik nog een heel leuk gesprek met een vrouw uit Nederland. Superleuk om haar weer even te spreken en ervaringen uit te wisselen.

Bij de bushalte staan nog twee Amerikanen en een jongen uit Oostenrijk die een paar jaar in Nederland heeft gewerkt. Ook een oud Spaans mannetje, en die probeert van alles te vertellen. Ik snap er natuurlijk echt helemaal niks van en de anderen ook niet. Maar goed, we lachen vriendelijk naar hem en we zeggen “sí, sí”.

De bus komt om tien over half tien aanrijden. Het is een grote touringcar. De tas moet onderin en dan is het op naar León.

Ik zit in de bus naast Skip en we hebben mooie gesprekken. Hij is eind zestig volgens mij en loopt de Camino met een vriend van hem. En voorin de bus zit een vrouw die blijkt tien deuren, echt letterlijk, bij hem vandaan te wonen en ook de Camino te lopen. En eigenlijk op ongeveer dezelfde dag gestart is. Dus hoe klein kan de wereld zijn, want ze wisten het niet van elkaar.

In León aangekomen stap ik de bus uit en dan kom ik Arnold tegen. Een man uit Duitsland die ik al een paar keer ontmoet heb en we lopen samen richting de stad. Hij heeft precies dezelfde klachten als ik heb na de zeventien kilometer wandeling door de regen en de kou.

Ik duik de eerste de beste sportwinkel in, omdat ik op zoek ben naar een compressiekous. En het grappige is dat ze er gewoon één paar hebben, maat 35 tot 37. Dus het had zo moeten zijn. Die gaat direct in de winkel aan.

De volgende stop is de farmacie. Daar koop ik nog extra ibuprofen en zalf met ibuprofen om op mijn been te smeren. En dan is het op weg naar het hotel.

We lopen door het oude centrum van León. Het ziet er echt wel heel mooi uit. Ondertussen krijg ik een superlief belletje van Femke, Klariena en Gertjan die mij nog even extra beterschap wensen en een hart onder de riem steken. Daar wordt ik vrolijk van! Ik zou bijna terug gaan naar huis en kantoor voor de gezelligheid!!

Bij het hotel aangekomen kan ik gelukkig direct inchecken. Dus om half twaalf kan ik mijn kamer op en plof ik op bed. En ja, dan ga ik eerst gewoon even lekker uitrusten, liggen en genieten van de luxe om me heen: een eigen kamer met een eigen wc

En niemand waar ik rekening mee hoef te houden. Echt heerlijk.

Ik kijk nog wat filmpjes en dan ga ik toch even een boodschapje doen. De supermarkt zit hier om de hoek en ik haal een stokbrood en camembert dat wordt mijn lunch.

Ik wil nu eigenlijk even naar de kathedraal, maar die gaat pas om vier uur weer open. Ik sta om tien over vier in de rij daar voor de deur om naar binnen te gaan.

En eigenlijk valt het binnen in de kathedraal me best wel tegen, vergeleken met alle andere overdadige kathedralen. Maar hij is zeker wel mooi, vooral de gebrandschilderde ramen

Het belangrijkste is dat ik vandaag even een kaarsje wil aansteken ter herinnering aan Klaas. En ondanks dat het lelijke elektrische kaarsjes zijn, want in bijna geen enkele kerk kun je hier nog normale kaarsjes aansteken, sta ik even extra stil bij zijn overlijden.

Daarna loop ik nog eventjes door de stad. Maar het is eigenlijk heel saai hier nu, want het regent heel hard. En dat betekent dat iedereen binnen zit. Er zijn weinig pelgrims op straat. En dan is het hier op je toch best wel een beetje eenzaam.

Dus nu weer terug op de hotelkamer. Ik heb appcontact met wat andere pelgrims die hier zitten, maar die moeten nog op hun was wachten voordat het klaar is en ze de stad in kunnen. En ik denk dat ik gewoon nu lekker op mijn kamer blijf met mijn beentjes in de lucht.

Dus op naar morgen. Weer een rustdag