Dag 16 | Castrojeriz – Boadilla del Camino | 8 mei 2025

8 mei, dag 16 alweer Castrojeriz – Boadilla del Camino

Relaxte dag van 20 km

Nog steeds 1 herstellende en 1 vervelende blaar

Hoogtemeters: 235 omhoog 250 beneden

Vanmorgen eerst rustig ontbeten in de albergue voor vertrek. Geroosterde boterhammen, cupcake en fruit. Daarna mijn tas rustig ingepakt, want iedereen was al wakker of weg. Doordat ik mijn oude schoenen meesleep en extra spullen van de apotheek, is het lastig om een goede verdeling in mijn nu overvolle tas te maken.

Misschien is het tijd om afscheid te nemen van mijn schoenen. Weggooien of terugsturen. En de mensen die mij beter kennen, weten dat ik mijn schoenen het liefste bewaar. Lastig dus….

We vertrekken naar misschien wel het bekendste fotomoment van de camino. De alto Mostelares. Een stijle klim omhoog op de Meseta, maar met een fantastisch uitzicht. Tijdens de klim richting Castrojeriz, waar net de zon op is gekomen, waarbij je het kasteel boven op de berg ziet staan. Echt een magisch gezicht.

Ik ga slow en steady naar boven. Mijn eigen tempo, mijn eigen weg. Tussendoor soms een korte pauze voor het maken van de foto’s en om te genieten van het uitzicht. Als ik denk dat ik er ben, zit er nog een klim achter de bocht. Het was wen pittige klim, maar zo mooi! Intussen merk ik dat mijn conditie echt wel verbeterd is ten opzichte van 2 weken geleden.

Na een kort vlak stuk, is er een stijle daling. Ik neem ook deze langzaam, om mijn knieën te sparen. Mijn voeten blijven pijnlijk, maar langzaam gaat het beter. De blaren herstellen, al gaat het langzaam. Ik zal jullie de ranzige foto’s besparen. Mensen hier schrikken er soms van. Ik hoop dat er een moment komt waarop ik weer echt pijnvrij kan lopen en niet iedere stap voel.

Na de daling gaan we weer lange rechte wegen tussen de velden door. Ik geniet van de vogels om me heen en de vlinders. De weg is recht, maar niet egaal. Het is een weg die gebruikt wordt door het landbouwverkeer. Het lijkt een beetje op een klei ondergrond, al verandert deze gedurende de dag naar een rood achtige aarde.

Het eerste dorpje is pas na 12 km. Daar stoppen we voor een cola en een stuk cake. Ik heb daar pauze met Sally, Helga en Mark. Super gezellig. Ook al lopen we apart van elkaar, bij stops kom je bijna altijd wel bekenden tegen.

Na deze stop is het op naar Boadilla del camino. Bij het hostel aangekomen is het een soort ongeorganiseerde chaos. Maar ook wel weer heel relaxed juist. Na het douchen plof ik even in de tuin, maar al snel gaan we lunchen. Dit is een soort slapstick. Het is megadruk in het restaurant, de 2 mannen kunnen het al niet aan. Dan komt er ook nog een inspecteur langs, die 1 van de 2 mannen nodig heeft voor de inspectie. Op dat moment loopt alles in het honderd. Het meest bijzondere is dat de inspectie op het verkeerde adres blijkt te zijn….

Uiteindelijk heerlijk gegeten!

’S middags voor een van de eerste keren dese camino heerlijk zitten tekenen. Ik zat samen met Mark buiten op een bankje in de zon. Een goed gesprek, terwijl we heerlijk aan het tekenen waren. Ik moet hier echt meer tijd voor nemen!

Vandaag was ook een dag van afscheid. Mark gaat er een weekje uit, om samen met zijn dochter vakantie te vieren. Verder heeft Antony ineens besloten om 150 km met de taxi te gaan. Volledig onverwachts, ik heb hem toch maar even gebeld en gevraagd of alles goed ging, want vanmorgen was hier nog geen sprake van. Gek hoe dat voelt als je afscheid moet nemen van mensen die je net ontmoet hebt, maar al zoveel mee hebt beleefd.

Vanavond een community dinner gehad en dit samen met Patricia, Sally en Mark afgesloten met een laatste borrel om het afscheid van Mark te vieren. Nu slapen en morgen weer een kortere dag van 20 km.