Dag 18 | Villalcázar de Sirga – Ledigos | 10 mei 2025

10 mei wandeldag 18

Villalcazar de Sigra – Ledigos

29 km

Iets met regen en doorweekt zijn…

Vanmorgen werd ik om 6.20 wakker, heerlijk geslapen, klaar voor een nieuwe wandeldag.

Om 6.45 stonden we buiten klaar om te gaan. Het zou een regenachtige dag worden, dus de regenhoes zat over de tas en de poncho binnen handbereik.

Na een uurtje waren Sally en ik in Carrion de los Condes. Daar een ontbijtje gescoord van tortilla en cafe con leche. Alleen de koffie was echt heel vies. Daarnaast nog 2 cakejes gekocht, zodat ik iets had als tweede ontbijt. Er stond namelijk een stuk van 17 km op ons te wachten, zonder faciliteiten.

Toen we zaten te ontbijten, begon het met regenen. En niet een beetje, gewoon direct volle bak. Dus hoppa, poncho aan en gaan, afwachten had geen zin, want het zou uren lang regenen volgens de voorspellingen.

Het stadje zag er super leuk uit, maar weinig zin om lang stil te blijven staan. De eerste paar km was langs een drukkere weg, waarbij we over het asfalt liepen, omdat het pad ernaast onder de plassen stond. Maar na 3 km was er geen ontkomen meer aan, we gingen over een landweggetje, in het begin nog de plassen ontwijkend. Maar na een uur in de stromende regen maakt het echt niet meer uit. Alles is klets en kletsnat.

Ik zat intussen in mijn eigen coconnetje en gedachten. En dat was vooral rustig doorknallen. Er is niets aan te doen, je kunt klagen over de regen, maar het helpt toch niets. Dus gewoon doordoen. Ik realiseerde me dat ik daar ook gewoon goed in ben, nu maar ook in het gewone leven. Iets moet klaar of af en dus gewoon gaan met die banaan en niet stoppen tot het klaar is.

Dus dat ging nu ook zo. Ondanks dat mijn rechter been gevoelig was na een klein slippertje in de modder, gewoon doorknallen.

Nog heel kort gestopt bij een heel bijzondere markering voor een foto: Nog 400 km tot Santiago.!! Dus ik ben gewoon halverwege!!

Hoe bizar. En hoe trots dat ik al zover ben gekomen!

Na 15 km moest ik zo enorm nodig plassen, dus toch maar een zijweggetje in gedoken. Alleen mijn handen waren onderkoelt, ik kreeg mijn broek bijna niet open en dicht, zo stijf en koud.

En na 17 km zagen we ineens daken van huizen! Tijd om ergens binnen op te warmen. We vonden een heel klein barretje. Daar hebben we heerlijk geluncht en warmden we een beetje op. Hoe fijn kan een glas warm drinken dan zijn!

Daarna nog 6 km tot aan de albergue waar we slapen. Dit waren 6 zware kilometers. Het duurde lang voor mijn spieren weer warm waren. Mijn rechterbeen bleef pijnlijk en gevoelig. Maar ik heb het gered. Een warme douche doet wonderen.

Vanmiddag gebeld met het thuisfront, altijd fijn om ze te zien en te spreken. Ondanks dat ik het vaak ook emotioneel vind.

Wasjes gedaan, daarna een borrel met Sally, Patricia en Helga. Het avondeten was matig, maar er zit weer energie in.

Nu lekker in bed en op tijd slapen.