Dag 26 | Foncebadón – Molinaseca | 18 mei 2025

18 mei Foncebadon – Molaniseca

22 km – emotionele dag…

mooiste route tot nu toe

Blaren: geen

Zeer been: aanwezig, maar te doen

Wat een dag! Vandaag stond in het teken van afscheid nemen, maar ook van genieten. Een hele tegenstrijdige dag. Een dag met zoveel verschillende emoties. Vanmorgen eerst genoten van de zonsopkomst in Foncebadon. Super mooi om die achter de bergen op te zien komen.

Daarna het laatste stukje van de klim naar Cruz de Ferro. En daar was het tijd om afscheid te nemen. Afscheid van mijn steentjes die ik meegedragen had, maar ook afscheid van Sally. Na 3,5 week samen op de camino, gaan we apart van elkaar verder. Ik moet even wat kortere stukken lopen. Max 20km, dat is goed te doen zonder bagage. Een Italiaan heeft enorm veel foto’s van ons gemaakt. Bij de laatste sta ik met tranen in mijn ogen. En ook toen Sally echt voor me uit liep, heb ik een potje staan janken. Ik heb expres gewacht tot ze uit het zicht was, want anders was het nog moeilijker.

Daarna ben ik alleen op pad gegaan. En ondanks dat ik natuurlijk heel vaak alleen had gelopen tijdens deze camino, voelde het toch anders. Maar langzaam kon ik toch weer gaan genieten. Het omslag punt kwam toen ik bij een weiland kwam, waar de boer zijn koeien riep. Het was een magisch gezicht. Uit de hele vallei kwamen koeien naar boven lopen. Luid loeiend. Heel bijzonder! Het leek bijna of de boer “ Laat me niet alleen” riep. Maar dat is natuurlijk een “mama appelsap”. Ik heb enorm lang staan kijken en luisteren.

Intussen werden de paadjes smal, rotsig en modderig. Het was slalommen en gebruik maken van stapstenen en takken om geen natte voeten te krijgen. Maar de omgeving was fantastisch.

En op het moment dat ik dacht dat het niet mooier kon, veranderde het weer. Ik liep over rotsige paden tussen de heide, brem lavendel en heel veel andere planten. Zo mooi!!

En toen begon de afdaling, ik moest 1000 hoogtemeters naar beneden. En dat ging over hele mooie, maar ook stijle en rotsachtige paden. Ook de befaamde drakentanden van Zuburi waren weer aanwezig. Wat een afdaling!!

Gelukkig na een km of 8 een mooi stadje, El Acebo, met heerlijke carrotcake. Maar daarna was het nog 8km afdalen over de rotsen. Echt bizar. Maar ook zo gaaf!

En hoe blij ben je dan met een heerlijk riviertje waar je je voeten ik kan dopen. Daar een poos gezeten samen met Maria uit Rusland. De digeridoo man nog gezien en gesproken.

De albergue lag helaas buiten het dorpje, maar het was wel een fijne albergue met goede bedden. Daar gegeten en geprobeerd mijn dagverslagen bij te werken.

Wel gek om zonder Sally aan tafel te zitten…,