Waarom ik opnieuw op Camino ga: dit keer de Camino Primitivo

Toen ik vorig jaar na mijn Camino Francés in Santiago aankwam, wist ik eigenlijk meteen één ding: dit wilde ik nog een keer doen.

Niet per se direct. En ook niet meteen dezelfde route. Maar het gevoel van dagen achter elkaar wandelen, onderweg zijn met alleen wat er in mijn rugzak zit en iedere ochtend weer verder trekken, dat wilde ik nog een keer ervaren.

Ik heb het daarna bewust even laten bekoelen. Eerst maar weer thuis zijn, het gewone leven oppakken en kijken of dat verlangen naar een volgende Camino zou blijven.

Dat bleef het.

Ik wilde weer

In het voorjaar wist ik het eigenlijk wel zeker. Ik wilde weer op pad.

Maar willen is één ding. Het moet thuis natuurlijk ook kunnen. Met een man, kinderen, werk en alles wat gewoon doorgaat als ik weg ben, kan ik niet zomaar zeggen dat ik een paar weken ga wandelen.

Na wat gepuzzel bleek dat ik ongeveer twee weken voor mezelf en voor thuis vrij kon maken.

En toen kwam de volgende vraag: welke Camino ga ik dan lopen?

De Camino Portugués, Primitivo of toch iets anders?

De Camino Portugués was een optie. Een mooie route richting Santiago en qua lengte goed passend binnen de tijd die ik had.

Maar ik keek ook naar de Camino Primitivo.

En heel even kwam zelfs de Fisherman’s Trail in Portugal voorbij. Dat is geen Camino, maar wel een meerdaagse route die al een tijd op mijn lijstje staat.

Toch bleef ik steeds terugkomen bij de Primitivo.

Ik wilde graag weer die Camino sfeer ervaren. Onderweg zijn met andere pelgrims, slapen langs de route en uiteindelijk weer richting Santiago lopen. Tegelijkertijd wilde ik niet simpelweg mijn Camino van vorig jaar overdoen.

De Primitivo voelde daarom als de juiste keuze.

Waarom de Camino Primitivo?

Het landschap gaf uiteindelijk een flinke zet in de richting van de Primitivo. Groen, bergen en veel hoogteverschillen. Een heel ander decor dan grote delen van de Camino Francés die ik vorig jaar liep.

Daarnaast speelde de Camino sfeer voor mij mee. Ik vond het vorig jaar bijzonder hoe snel onderweg een soort tijdelijk leven ontstaat. Je loopt je eigen tocht, maar komt tegelijkertijd steeds mensen tegen die hetzelfde doel hebben.

En er was nog iets heel praktisch: de faciliteiten onderweg.

Ik wil deze keer weer met mijn rugzak lopen en gebruikmaken van de overnachtingsmogelijkheden en andere voorzieningen langs de Camino. Twee weken op pad is voor mij al genoeg avontuur. Ik hoef daar niet per se een ingewikkelde logistieke puzzel van te maken.

Alles bij elkaar klopte de Primitivo gewoon het beste.

Dus ga ik weer

Op 26 september vertrek ik naar Spanje. Een dag later, op 27 september, begin ik in Oviedo aan de Camino Primitivo richting Santiago de Compostela.

Vorig jaar wist ik totaal niet wat ik van mijn eerste Camino moest verwachten. Dit jaar weet ik iets meer.

Maar ook weer niet.

Het wordt een andere route, een ander seizoen en waarschijnlijk een heel andere ervaring. Ik weet niet wie ik onderweg tegenkom, hoe mijn dagen gaan verlopen en wat het weer gaat doen.

En juist daar heb ik zin in.

De komende weken neem ik je hier mee in mijn Camino Primitivo. In de wandelingen, de mooie momenten, de tegenvallers, de ontmoetingen en alles wat onderweg anders blijkt te zijn dan ik vooraf had bedacht.