Dag 19 | Een pijnlijke stop onderweg | 11 mei 2025

Dit gaat een kort verslag worden. Vanmorgen nog positief opgestaan, maar al snel voelde ik dat de pijn in mijn rechter been nog behoorlijk was. Maar zoals ik meestal doe, niet zeiken, maar doorgaan. Dus nog vrolijk mijn goedemorgen filmpje opgenomen, van start gegaan, de eerste stappen gezet. En hopend dat de pijn weg zou trekken na het warm worden van de spieren. Maar helaas. Iedere stap werd pijnlijker, trok door mijn onderbeen en ik moest steeds stoppen om de pijn te laten zakken. Geen goed teken dus.

Onder het lopen Peter wakker gebeld, enorm lopen janken van de pijn en de teleurstelling toen ik me realiseerde dat het zo echt niet kon.

Gisteren heb ik met de 17km doorstampen in de kou, zonder rust en met te hoge snelheid mijn rechterbeen overbelast. Zwaar klote.

Even contact gemaakt met mijn camino familie om aan te geven dat het hem niet ging worden vandaag. Ze hebben super lief gewacht in het eerste barretje op de route na 6km. Daar aangekomen heb ik weer even keihard gejankt.

Na een kop koffie en een ontbijt heb ik me erbij neergelegd, nog een kop koffie besteld en daar een poosje gezeten. Ik heb gevraagd om een taxi, die me naar de albergue heeft gebracht. Daar mijn been getaped, en nu met mijn been omhoog op bed, uitrusten, ibuprofen slikken en hopen dat ik morgen voldoende hersteld ben voor een nieuwe wandeldag….

Dit was in ieder geval een goede maar duidelijke leerschool op de camino. Want gisteren tijdens het doorstampen in de regen ging al door mijn hoofd dat dat niet zo verstandig was. Het woord zelfdestructie ging door mijn hoofd. Doorstampen en niet klagen. Misschien had ik toen moeten luisteren naar mijn eigen stem en ondanks de kou en de regen toch pauze moeten houden ergens. Dan had ik vandaag gewoon kunnen lopen.