Dag 25 | Murias de Rechivaldo – Foncebadón | 17 mei 2025

17 mei Murias de Rechivaldo – Foncebadon

22 km – slow and steady it is!

Blaren: geen

Zeer been: aanwezig, maar te doen

Na gisteren bijna opgegeven te hebben, vanmorgen toch weer op tijd opgestaan en me klaargemaakt. Vannacht heb ik slecht geslapen en wel 10 scenario’s bedacht hoe en of ik Santiago ga halen, maar iedere keer kwam ik weer uit op het feit dat ik in ieder geval het cruz de Ferro wil bereiken en dat ik niet klaar ben om te stoppen.

Wel moet ik afscheid gaan nemen van mijn caminofamilie en in het bijzonder van Sally. Ik moet minder snel en minder ver gaan lopen. En mijn bagage vooruit gaan sturen. Dat is voor nu de beste oplossing.

Vanmorgen een heerlijk ontbijt gehad. Daarna afscheid moeten nemen van Aafke. Ook al ken je iemand nog maar zo kort, het afscheid is wel emotioneel. Misschien ben ik intussen ook een emotioneel wrak geworden.

Ik ben vanaf het begin alleen gaan lopen, slow en steady, eigen tempo. Mijn komoot / garmin horloge wilde ook niet meewerken dus het was vandaag alles op gevoel en op het zicht. En dat beviel uitstekend! Ik kon genieten van de vogels, van de bloemen, van het uitzicht, de omgeving, de korte gesprekken met voorbijgangers/ mensen die mij nu vooral inhaalden.

Bij de eerste koffiestip na 4 km ontmoete ik per toeval Craig weer. Hier had ik heel erg naar uitgekeken, want ik zie hem al sinds dag 1 bijna elke dag, maar ik was hem sinds bijna een week uit het oog verloren. Ik was heel benieuwd hoe het met hem ging.

Daarna weer slow en steady door. Per stadje bekeek ik hoe het ging en of ik een taxi moest pakken. Ik heb super veel en lang gerust, maar daardoor wel bijna pijnvrij kunnen lopen.

Uiteindelijk zelfs tot Foncebadon gekomen! Het laatste stuk was een rotsig pad, met veel modder en waterstroompjes, maar ook dat ging goed!

Bij de albergue lekker gedoucht en daarna buiten gezeten met Sally en een echtpaar uit Engeland die we al een aantal keer tegen zijn gekomen. Morgen gaan zij allemaal verder dan dat ik ga. Super jammer, maar ergens is dit even het beste. Ik ga het zien….